پرنده ی  باور من

از ژرفای دلم , پرنده ای برآمد و در آسمان پر گشود . هر چه در فضا پيش ميرفت , بزرگتر به نظر می رسيد . ابتدا همچون گنجشکی بود , سپس به اندازه ی باز و پس از آن همانند عقابی شد و سر انجام , همچون ابر بزرگ بهاری , آسمان زينت يافته به ستارگان را پوشاند .
آری , از ژرفای دلم پر کشيد , در فضا به پرواز در آمد و هر چه بيشتر پر می کشيد , بزرگتر می شد ؛ با اين همه , هنوز در ژرفای سينه ام ساکن بود .
و تو , ای باور من ! ای شناخت توانا و فرازمند من ! چگونه به بلندای تو توانم رسيد و همراه با تو , خويشتن والای انسان را که بر پهنه ی آسمان نقش بسته , توانم ديد ؟
چگونه دريای نهفته در ژرفای جانم را به مه غليظی مبدّل کنم و همراه با تو , در فضای بيکران پر گشايم ؟
آيا زندانی در بند تاريکی معبد , گنبد زرّين معبد را تواند ديد ؟
آری , ای باور شکيبای من ! هين منم که در تاريکی های اين زندان تنگ , در بند زنجير های آهنين گرفتار آمده ام . ديوارهايی از گوشت و استخوان , ميان من و تو فاصله افکنده اند و مرا يارای پر گشودن در جهان بيکران نيست , حال آنکه تو چون پرنده ای از دلم پر می کشی و در فضای بيکران پرواز می کنی , و همچنان در ژرفای دل دردمند من , ساکنی ؛ و من از اين وضع خرسند و را ضی ام .
(ديوانه و پيشتاز , جبران خليل جبران)

^{یک اتاق ،اندکی نور،سکوت
من خدایی دارم که همین نزدیکی است ...
در امتداد لحظه هایم،هر روز
در سایه هایی قرمز شناور می شوم
می خندم به عشق فنا شده ی زمینی مان...قاه قاه
معنی ِ اشک ...کبودی،درد رامی دانم
بغض سنگین خاطره را، از نزدیک لمس کرده ام
من در این تاریکی،دور از همه...خدا را می خوانم
خدا را که صدا می زنم...همه ی ذره ها آرام می شود...
یک اتاق،اندکی نور،... من خدا را دارم}