آنگاه مرد توانگری گفت:با ما از دهش سخن بگو.

و او پاسخ داد:

هنگامی که از مال خود چیزی می دهید چندان چیزی نمی دهید.

اگر از جان خود چیزی بدهید آنگاه براستی میدهید.

زیرا که مال مگر چیست به جز آنچه از برای فردای مبادا نگاه می دارید؟

و مگر فردا را چه ارمغانی است از برای سگ دور اندیشی که استخوان را در زیر ریگ

بی نشان بیابان دفن می کند و خود به دنبال قافله زائران شهر مقدس می رود؟

و مگر ترس از نیاز همان نیاز نیست؟

آیا ترس از تشنگی هنگامی که چاه پر از آب است چیزی جز تشنگی سیراب نا شدنی ست؟

هستند کسانی که از بسیاری که دارند اندکی می دهند_ آن هم برای نام و این خواهش پنهان بخشش آن ها را آلوده می کند.

و هستند کسانی که اندکی دارند و همه را می دهند.

این کسان به زندگی و برکت زندگی باور دارند و دستشان هرگز تهی خالی نمی شود.

هستند کسانی که با شادی می دهند و پاداش آنها همان شادی ست .

و هستند کسانی که با درد می دهند و ان درد تعمید آنهاست .

و هستند کسانی که می دهند و از دهش دردی نمی کشند حتی شادی هم نمی خواهند و نظری به ثواب هم ندارند.

اینها چنان می دهند که در آن درهء دور دست بتهء مورد عطر خود را در فضا می پراکند.

با دست این کسان است که خداوند سخن می گوید و از پس چشم این کسان است که او به زمین لبخند می زند.

دهش در برابر خواهش نیکوست اما دهش بی خواهش و از روی دانش نیکوتر است .

و برای گشاده دستان شادی جستجوی کسی که بستاند ار شادی دهش بیشتر است .

و آیا چیزی  هست که بتوانی دادنش را دریغ کنی؟

هر آتچه داری روزی داده خواهد شد

پس هم امروز بده تا فصل دهش از آن تو باشد نه از آن میراث خوارانت.

تو بارها می گویی "خواهم داد اما به آن که سزاوار باشد"

درختان باغ تو چنین نمی گویند و گله های چراگاه تو نیز هم.

 این ها می دهند تا زندگی کنند زیرا ندادن همان است و مردن همان.

بی گمان آنکس که سزاوار دریافت روزها وشب های خود باشد سزاوار دریافت تو نیز هست.

و آنکس که سزاوار نوشیدن اقیانوس حیات بوده باشد سزاوار است که جام خود را از جوی باریک تو پر کند.

و کدام سزایی است بزرگتر از آن سزایی که در شهامت و اطمینان گرفتن_ یا نه در بخشش گرفتن_هست؟

مگر تو کیستی که مردمان باید گریبان خود را باز و غرور خود را بی پرده کنند تا تو ارزش آنها را برهنه و غرورشان را بی شرم ببینی؟

نخست کاری کن که خود سزاوار دادن و دارای دست دهش باشی .

زیرا که براستی  زندگی ست که به زندگی می دهد و تو که خود را دهنده می پنداری شاهدی بیش نیستی.

و شما ای گیرندگان_و ای شما که همه گیرنده اید_منت مکشید مبادا باری بر گردن خود و بر گردن دهنده بگذارید.

همراه دهنده بر بالهای دهش او پرواز کنید زیرا که نگران دین خود شدن نیست مگر شک کردن در گشاده دستی دهنده که او را زمین دریا دل مادر است و خدای بزرگ پدر.