خدای من،

ای تنها،خدای من؛

انهدام وجود من را میبینی؟تمام بدنم به ذره ای رسیدن را میبینی؟تمام وجودم به کوچترین قطعات،آمدنم را میبینی؟

آخر چرا من ؟چرامن ؟من که جز سپاس و تشکر از تو،کاری انجام ندادم؟!!من که در هر لحظه یاد تو بودم و در هر جا تو را با خود میدیدم!!پس چرا من؟پس چرا من را در این آزمایش سخت قرار دادی؟چرا من را ..چرا من را حالا به خود واگذاشتی؟!!چرا در تمام آن جائی که می باید تو با من باشی همیشه من را تنها گذاشتی؟!!!!

حالا که از تمام آزمون هائی که برایم تعین  کردی گذشتم ، که تمام این مراحل همانند حرکت بر روی لبه تیز مرگ و زندگی بود ،و روزی هزار بار از زندگی ام  سیر شدم و از مرگم لبریز...چرا در این گوشه ،در گوشه  ای که هیچ کس برای من نمانده .. هیچ کس برای من و همه در برابر من هستند، به این کنارانداختی؟!!مانند دستمال کهنه ای که هیچ نیست به بیرونه انداختی؟!!

ای تنها،خدای من؛

جز این که نخواستم انسان باشم(!) ، و خواستم انسان باشم(!) ،من را در این میدان کار زار ،در این جنگل وحشی،در این بیابان بی آب ،در این  کوهستان سرد ،در این برج پیر و فرسوده، رها کردی،که مانند جغدی تنها  ،درگوشه ای خواب مرا فراگیرد؛که این خواب ،خواب مرگ است و من را همانند برگ پائیزی به حاشیه خواهد برد و به گوشه ای تبعید خواهد کرد و مرا به مرگ تدریجی ناخواسته خود آراسته خواهد  رساند......

ای تنها ،خدای من ؛

مرا همچون فرشته ای آفریدی ،همچون دیوانگان آموزش دادی،همچون مردان به بلوغ رسانیدی و حال همانند سرداری پیرو شکست خورده،همچون یک گوزن وحشی از گله جدا مانده که در پایان  زندگیش بی اختیار به گوشه ای پناه میبرد و لحظه مرگ خود را به انتظار میکشد ،مرا به گوشه ای پناه دادی که به لحظه مرگم برسم....

ای تنها ،خدای من ؛

تو هم در این لحظه ی فروریختن ،شادی؟!!!!!!!

 روز مرگم فرارسیده، که روز مرگ یک انسان که برای تو به وجود آمده و برای تو جنگیده و برای تو زندگی کرده ،روزی خواهد بود که تمام باورهایش را به دست آتش خانه سوز ، باد ویرانگر،سیل غارتگر ،جوخه های اعدام دهدو باور کند که دیگر هیچ باوری برایش نیست...

ای تنها ،خدای من ؛

من هیچ گاه نخواستم انسان اینجائی باشم که من انسان زمینی نخواهم شد ، که انسان زمینی  تمام روحش در زمین خواهد ماند، که انسان زمینی بودن مرگ وجودیت انسان است.

حال که بعد از سالها سوختن و شکستن و زخم خوردن،روزی هزار بار بر لبه تیز و بارک و کوتاه مرگ وزندگی دویدن و بالاو پائین پریدن،باید به گوشه ای بروم و همانند یک درخت تنها ،همانند یک گوزن پیر و همانند  برج نیمه مخروبه،که همه از فرو ریختن سقف از آن فرار میکنند و هیچ گاه به این تنها پناه نمیبرند ،در گوشه ای منتظر از میان رفتن ،مردن ،سوختن و نابود شدن باور های خود باشم .

ای تنها،خدای من ؛

من انسان  بدون باور های خود هیچ است.اگر روز مرگ باور های من فرارسیده ،پس روز مرگ انسانی بودنم فرارسیده ؛که روز مرگ انسان فرارسیده..

ای تنها ،خدای من ؛

از تو میخواهم و میطلبم ...

مرا انسان زمینی مگردان که انسانیت او فنا پذیر است...

ای تنها،ای تنها ،ای تنها ،خدای من ؛

از تو میپرسم

اینگونه مرگم را میپسندی؟!!!!!!

((خدایا بر من زیستی عطا کن ،که در لحظه ی مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم،و مردنی عطا کن که بر بیهودگیش سوگوار نباشم.برای اینکه هرکس آنچنان میمرد که زندگی میکند.خدایا تو چگونه زیستن را به من  بیاموز، که چگونه مردن را خود خواهم آموخت.

                                                                             دکتر علی شریعتی